مشق شب

       q          ديشب؛

از سوي افق تكسواري آمد.

تكسواري كه به سر داشت كلاهي سرسبز.

و لباسش،

زير باران شبانگاهي خيس.

مشعلي داشت به كف،

سايه اش روي خيابان جاري!

چشمهايش آبي،

و چو شبنم زيبا…

       q           ديشب؛

از سوي افق تكسواري آمد،

دستهايش روشن،

صورتش ساده و شفاف چو آب،

يك بغل عطر بهشتي به بغل داشت

و يك شاخه ي طوبي

كه به اندازه ي لبخند خدا زيبا بود.

در صميميت زيباي نگاهش ديدم،

وسعت پرطپش فردا را.

       q          ديشب؛

از سوي افق تكسواري آمد،

بوسه ايي از لب باران برداشت

و به باغ  دل ما؛

                          آب تبسم پاشيد.

روي زين ابديت بنشست،

و زما اوج گرفت

                          رفت تا آنسوي شب

آه…

جاي پاهايش هنوز

روي امشب باقي است.

                                                                                                            ۳/اسفند/۷۰

 كبوتري كه چنين پرشكسته مي آيد،

 خلاصه اي زغم توست ، خسته مي آيد.  

مسافر کوچولوـ شعر چشمهای ترم ـ

 به روی قایق اشکی  نشسته مي آيد.

شکسته بغض صدا در گلوی گریه  ، بمان!

که یمن هق هق قلبم ،خُجسته مي آيد.

 وشعر را غل وزنجیر کرده ام  اما

 غزال من!  غزل ازبند  رسته  می آید

 برقص  با نفس پیر چنگی عاشق

و نغمه ای  كه ز تار گسسته مي آيد.

 چرا به نیم  نگاهی دچار خود کردی ؟

دلم همیشه  که با چشم بسته می آید

 تو کیستی که غزلهای مومیایی من

به شوق خواندن تو دسته دسته مي آيد؟